Genco Erensel Anısına

19.6.2006 14:00

terk EDİLDİM….

Canım çok acıyo çok…
küçükken inşaat tahtalarının üzerinde komandoculuk oynarken ayağıma çivi batmıştı, ama ne çivi… Belkide sizin de ayağınıza çivi batmıştır da bilirsiniz. Kontrolsüz basarsınız çivinin üstüne, en beklemediğiniz anda, bir anda giriverir… (çivi)
Ööle bir acı ki o, ilk önce ayak bileğine çıkar, soora dizinize tırmanır, kasıklarınıza kadar ilerler, ağlamak istersiniz ağlayamazsınız, bağırmak istersiniz bağıramazsınız o kadar ani olur ki…
Kızamassınız da, kime kızacaksınız ki karşınızdaki keresteye mi, tahtaya mı, oduna mı, çiviye mi, inşaata mı?????
Orda komandoculuk oynamayı seçen kim ben, başka yer mi kalmadı??
Kendi çiviye basan ağlamazzzzzz Genco bey.
Neyse yani bööle bir hissiyat işte.
Daha önce bi kere daha terk edilmiştim, o zaman da çok sevmiştim, o zaman da Bodrum!!!
İçimin, yüreğimin acısı beni ilgilendirir sadece, kim ne isterse, ne hissederse yaşayabilir, kimsenin kimseye bir mecburiyeti yok bu hayatta.
İçimde zerre kadar kin ya da nefret yok, inanın yok.
Sadece içimdeki o sıkıntı ve üzüntü. Harç makinasından ağzınıza beton dökseler mesela oole bişey…
En çok neye üzülüyorum biliyormusunuz, hayvan yerine konulmaya, hayvan da deil hatta, (hayvanlara daha iyi davranacağını tahmin ediyorum da…)ot, saman… Olabilecek en değersiz ne varsa onun yerine konulmayı hazmedemiyorum.
Düşmanın olsa, sana bir buçuk, iki ay boyunca işkence eden biri olsa yapmaz insan bunu. Ha belki de ancak ona yaparsın…
Kaldı ki ben hiç bir kötülük, terbiyesizlik, saygısızlık yapmadım. Yaşanılanlardan benim kadar keyif almamış olabilir. Bunca şeyin karşılığı bu olamaz…
Bi cep telefonu mesajıyla bitirilmez, yapılmaz. Al karşına konuş, gözlerinin içine bak…
Sevgi ya da ilişki bitse de saygı bitmemiş olur. Sonsuza dek güzel bir anı olarak hatırlarsın en azından…
Bi de ertesi gün telefon açıp anlamlı sözler söölemeye çalışma manevrası yok mu, bravo wallaaa bravo, ne kadar medeni, ne kadar olgun bir davranış…
İnsan yerine konmamak derdim, başka hiç bişey değil.
Düşünsenize bi mesaj geliyo, denizden çıkmışım, telefonuma bakıyorum…
Bende yanımda güneşlenen arkadaşını öpüp benim gitmem lazım diiip bi anda uzuyorum mekandan.
Atlıyorum arabaya Gündoğan, Yalıkavak, Gümüşlük, bi balıkçıya giriyorum kimsecikler yok. Bi tek bir istanbul masalı dizisinde oynayan ve ismini hatırlayamadığım çocuk var hani esmer olan, ismini hatırlayamadığım işte neyse…
Mezelerimi söylüyorum, bi de büyük rakı, nassı acıyo canım anlatamam!!!!!
Garson gelip gidip abi iyimisin die soruyo, iyi diyorum iyi…
Bi büyüğü yarıladığımda ahtapot söylüyorum kendime, pek de güzel yapmışlar..
Şişenin dibine doğru geldiğimde, mekanın patronu gelip abi derdin ne yaw yapma gözünü seviyim deyince daha fazla tutamıyorum kendimi, ağla, ağla, ağla çocuk gibi…
Zaten etrafta 3 - 5 masa var herkes etrafıma geliyo, maslar birleştiriliyo, gidin diyorum gitmiyolar, yaww gidin diyorum, bırakın beni…
Sanki 100 yıllık arkadaşım gibi sarılıyolar bana, e bende toparlanıyorum biraz…
Şarkılar söylüyolar, Yar saçların lüle lüle ….. sana güle güle şarkısını 3 defa falan söyletiyorlar bana…
Rakımı saklamışlar çok kızıyorum… Bi duble yolluk almassam gitmem ben burdan diye naralar atınca getiriyolar. Son dublenin üstüme bi sade kahve… Sonra da düşüyorum yollara. Batı kafe var dı nooldu acaba diip çıkıyorum yukarı, herşey değişmiş. Bi bira, bi bira daha muhabbet, toplam 6 kişiyiz, bööle zamanlarda hiç tanımadığın insanlarla muhabbet harika oluyor.
Herkeze benden tekila…
Soora bi tane daha içiyoruz, saati görmekte güçlük çekiyorum…
Batı’nın işletmecisi al CD’ler orda ne istersen çal diyo giriyorum bara, CD’lere bakarken bir kız geliyo yanima, konuşuyoruz, halaa içiyoruz, hadi Bodruma gidelim diyorum. Tamam diyo hadi gidelim.
Kuba’ya gidiyoruz anlamsızca, aslan garson Yasin orda, ne içiyosun diyo bira diyorum, tabii ki biralarla beraber shutlar geliyo… Müessenin ikramı Genco abi…
O kadar sessiz ve sakin bir kız ki çok da güzel bir ismi var. Bir birimizin hayatı ve kim olduğumuzla ilgili hiç ama hiç bişey sormuyoruz, o gülüyor ben gülüyorum.
Daha fazla dayanamayacağımı söylüyorum, ben de diyor. Yolda bana gitmeye karar veriyoruz. Ne gece ama…
Uyanır uyanmaz Gümüşlüğe geri gönüyoruz… Bütün gün deniz ve güneşş. Sanki eski bir arkadaşımla karşılaşmışım gibi…
Arkadaşları geliyo, yemek yiyoruz, bir türlü ayılamıyorum ben, ne yapsam olmuyo. Kafamı kesip koparmak istiyorum…
Akşam üstüne doooru ayılıp, ben naapıyorum burda diyorum kendi kendime, kim bu insanlar. En azından iyi insanlar, en azından ööle görünüyolar.
İşte bööle soorada akşam uçağıyla istanbula, sabah da işe geri dön…
Bi daha girermnisin inşaata, hahh haaa evett girerimm, canım ööle yanıyo ki bu acıya rağmen girerim, çok severim inşaatlarda ve tren yollarında oynamayı, ama çivilere dikkat ederim, bundan soora özellikle de paslı çivilere…

saygılar

: (